Bo
şöyle kıyısından köşesinden hayatıma girmesini istediğim insanlar var.
Bence mide bulantısının kaynağı yediğim bir yemek ya da stres olmalıydı. Bir insan mide bulantısına sebep olunca üzülüyorum. Puu diyorum. Bu kadar mı dibe düşülür. En güzelinin ne olduğunu da biliyorum. Pişman olmamak. İyi ki vazgeçmişim demek. Ve yanında gelen sıfır vicdan azabı. Birini üzeceğim ya da üzdüm diye üzülmek üzüntülerin en gerzeğiymiş. Öyle olmuyor çünkü. Ben üzmüş olmuyorum sen üzülmemiş. Ha bazen kişilik kaybı yaşanıyor. Mide bulantısı diye buna diyorum işte.
ben dün çok hüzünledim pi’de. kültablasına baktım ve dedim ki..
”bütün camellar söndü..”
sevdiğim her şeyden kendimi uzaklaştırırken mutlu olmaya çalışıyorum.
kabuslar uykudan uyandırdığında bi solukta anlatacak birini arıyorum.
mutlu olmak için uzun yollara ihtiyaç duyuyorum.
iyileşmenin müzikle olduğuna inanıp daha dibe batıyorum.
kahvaltıyı gün içinde yediğim iki lahmacuna saydım bugün.
daha katlanılmaz bi gün olamazdı benim için.





